Tak moi drodzy, Islandia to rzeczywiście piękny kraj, są dni kiedy słońce wschodzi o 11 rano, a zachodzi o 15 po południu, dzień wówczas trwa cztery godziny. Gejzery, wulkany i przysmak islandczyków – Harðfiskur, czyli suszone ryby, przedstawiają nam obraz nieco odmienny od naszego wyobrażenia kraju miodem i mlekiem płynącego, ale… ludzie tam są szczęśliwi, pracowici i doskonale dopasowujący się do dość nieprzychylnych warunków natury. W Islandii mieszka i pracuje spora grupa Polaków, których nie odstraszyły prawie polarne pustkowia i astronomiczne ceny, szacuje się, że w Islandii przebywa 10 tysięcy Polaków, pracujących głównie w przemyśle ciężkim, po załamaniu gospodarki w latach 2008-2009, wielu naszych rodaków wróciło do Polski. Język islandzki należy do bardzo trudnych, wystarczy, że wspomnimy niedawny wybuch wulkanu o nazwie Eyjafjallajokull, lub jedną z wybitnych działaczek równouprawnienia kobiet, panią Briet Bjarnhédinsdóttir, a już z pewnością zrozumiecie o czym my tu piszemy.
Z tłumaczeniem poradziliście sobie doskonale, ale… uważajcie na translatory, w ramach wysoce naukowego eksperymentu, pozwoliliśmy sobie przetłumaczyć w jednym translatorze, na język angielski, pierwszą zwrotkę znanej piosenki „Wlazł kotek na płotek”. Następnie tak przetłumaczony tekst, wprowadziliśmy do następnego translatora, z poleceniem powrotnego przetłumaczenia na język polski, zobaczcie co otrzymaliśmy;

Kocię wdrapało się na ogrodzenie i mrugnięcia oka,
piękno jest nie długi piosneczka.
Nie długi, niekrótka, a zarazem.
Kitty zaśpiewaj to jeszcze raz.

Kiedy szedł brudnymi ulicami Miry, rozglądał się zachłannie dookoła. Doglądał w końcu swojego gospodarstwa, darowanego przez mieszkańców tego ani dobrego, ani złego miasta. Jak zawsze był na tropie prawdy i bynajmniej nie pomagały mu w tym dobre pochodzenie i majątek odziedziczony po rodzicach. Przez wiele lat podróży, obcując z różnymi ludźmi, nauczył się szacunku do słowa i to zarówno tego głoszonego przez innych, jak i tego, które rodziło się w jego głowie, gdy chciał o coś zapytać. Wiedział, że przeciw słowu nie da postawić się nic, ani armat, ani władzy. Wiedział o tym także wtedy,  gdy stanął wbrew wszystkim i zdrowemu rozsądkowi, broniąc urzędników cesarskich niesłusznie skazanych za przewinienia, których się nie dopuścili, i kiedy rozdawał swój majątek bardziej od niego potrzebującym. Otaczająca go aura chwały, wynikała z jego umiejętności dziwienia się wszystkiemu, a więc nie pozostawania obojętnym na to co go otaczało, patrzył, słuchał i wyciągał wnioski dobrze służące ludziom. Kiedy odszedł, wszyscy wiedzieli, że to był święty człowiek, bo dziwił się wszystkiemu pięknie…

Sądząc ze zdjęcia zamieszczonego w pytaniu, pan Berlusconi musiał być kiedyś piekielnie przystojny, ale podobno wszyscy Włosi tak mają. Chciałoby się powiedzieć „Silvio wiecznie obecny”. Z pewnością były premier Włoch to postać nietuzinkowa, obdarzona jednakowo charyzmą i sex appealem. Człowiek, który z jednej strony lekceważy muzułmanów, a z drugiej całuje w rękę Kaddafiego. Pewny siebie, nie pozbawiony swoistego wdzięku magnat medialny, powiódł błękitną Italię na skraj przepaści, ale w jakim stylu to zrobił!

Korzystając z okazji chcielibyśmy przedstawić Wam jeszcze jedno wcielenie byłego premiera Włoch. Posłuchajcie jak pięknie śpiewa, czyżby to jednak była przymiarka do opery?

Na koniec kilka cytatów z Silvio Berlusconiego:

„…Dlaczego mam tyle kandydatek na żonę? Po pierwsze, jestem sympatyczny. Po drugie, przy forsie. Po trzecie, jestem dobry i ładny. No i po czwarte, niemłody. Mają zatem nadzieję, że bogato owdowieją…”

„…Jestem najczęściej oskarżaną osobą we wszechświecie. Odbyły się już 2564 rozprawy przeciwko mnie i mojej grupie. Przysięgam na dzieci i wnuki, że zarzuty prokuratury są nieprawdziwe…”

„…Lewica ciągle mówi, że muszę iść do domu i stawia mnie w kłopotliwej sytuacji, bo domów mam 20 i nie wiedziałbym który wybrać…”

„…Tylko Napoleon zrobił więcej niż ja. Za to jestem zdecydowanie wyższy…”

Witajcie.

Bazylika w Ostrzyhomiu

Pozwoliliśmy sobie dzisiaj zaprosić Was na Węgry, na pogranicze węgiersko – słowackie, do ważnego dla każdego Węgra miasta Esztergom (dla ambitnych Estergom, Ostrzyhom, Strigonium, Ostrogon). Dlaczego to miasto jest takie ważne? Ano dlatego, że tutaj odbył się Chrzest ojca ojców wszystkich Madziarów czyli św. Stefana. Kiedy byłem tam pierwszy raz, przewodnik próbował nam wmówić, że umieszczona w ostrzyhomskiej bazylice, w relikwiarzu czacha, należy właśnie do św. Istvana (czyli Stefana). Potem tą rewelacją pochwaliłem się przewodniczce po Budapeszcie, rodowitej Węgierce…, ta natomiast zrobiła się

Relikwie św. Marka Kriza

zaraz purpurowa na twarzy, by po kilku chwilach dopiero, z trudem wycedzić, że jedynie w stołecznej katedrze oczywiście pod wezwaniem Szent Istvana (czyli św. Stefana) znajdują się relikwie onego, a konkretnie prawica, czczona przez Madziarów jak u nas Szczerbiec czy Włócznia św. Maurycego. Ogólnie jednak Węgrzy to bardzo przyzwoici ludzie, a nawet jesteśmy podejrzewani (czyli Polacy i Węgrzy) o niejakie powinowactwo. No, kto wie? Może do szabli i szklanki to jeszcze… Estergom oprócz posiadania piątej co do wielkości na świecie bazyliki, słynie jeszcze z przecudnej urody widoków Dunaju, ale o Dunaj to pytajcie raczej Andrzeja Stasiuka, a jeszcze lepiej, żeby nie zawracać mu głowy, przeczytajcie jego książkę „Jadąc do Babadag”.

Na pytania konkursowe jako pierwsza odpowiadała Dorota Łukasiewicz z Jeleniej Góry – gratulujemy. Jutro padnie pierwsze pytanie informatyczne, ubierzcie się cieplutko bo powieje od niego chłodem…